14ο rally sprint ΧΡΥΣΗ ΠΑΤΑΤΑ ΑΝΩ ΒΡΟΝΤΟΥΣ ΣΕΡΡΩΝ 2010

Ολοκληρώθηκε και ο 5ος γύρος του Κυπέλλου Ράλλυ Β.Ελλάδος με το 14ο Rally Sprint "Χρυσή Πατάτα" Άνω Βροντούς που διοργάνωσε η λέσχη των Σερρών. Μόλις 18 αυτοκίνητα ξεκίνησαν τον αγώνα αλλά παρά τις λίγες συμμετοχές ο αγώνας πήρε και "διεθνές" χρώμα με 2 συμμετοχές από την Βουλγαρία να ξεκινούν στον αγώνα. Ταχύτερος συνδυασμός στον αγώνα ήταν οι "Χριστόφορος"-Τηλιόπουλος με το VW Golf MKII. Κινήθηκαν πολύ γρήγορα και κατάφεραν να πάρουν μια εύκολη νίκη κερδίζοντας φυσικά και την κατηγορία των 2λιτρων.

Φόροι εναντίον ανάπτυξης

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι «φιλολαικοί» τηλεβόες της ελληνικής δημόσιας ζωής κραυγάζουν με αγωνία για την απουσία μέτρων ανάπτυξης από το πακέτο μεταρρυθμίσεων που προωθεί η κυβέρνηση της χώρας. Κι επιμένουν βέβαια, άμεσα η έμμεσα, πως το σχετικό σχέδιο θα πρέπει να περιλαμβάνει απαραίτητα χρηματικά κίνητρα προς τους όποιους μελλοντικούς επενδυτές και σημαντικές δημόσιες δαπάνες. Υπάρχουν μάλιστα και δημοσιογραφούντες καθηγητές που υποστηρίζουν πως είναι αδιανόητο το κράτος να μην χρηματοδοτήσει την οικονομία όταν κάτι τέτοιο έκανε η Βρετανία καθώς και ο Ομπάμα στην Αμερική. Πέραν του ότι αυτά που κάνει ο Ομπάμα κάθε άλλο παρά σαν ευαγγέλιο οικονομικής πολιτικής μπορούν να θεωρηθούν, τα έργα και οι ημέρες του Εργατικού Πρωθυπουργού κ. Μπράουν στην Βρετανία βούλιαξαν την οικονομία της κοντεύοντας να την οδηγήσουν σε αδιέξοδα παρόμοια με αυτά που αντιμετωπίζει η Ελλάδα!! Ευτυχώς που υπάρχουν και σοβαρές μελέτες και νηφάλιες αντιλήψεις που δείχνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα για τον ορθότερο δρόμο προς την οικονομική ανάκαμψη. Στην εφημερίδα International Herald Tribune, ο David Brooks («Prune and Grow», 11 Ιουνίου 2010) περιγράφει γλαφυρότατα τα αδιέξοδα της κεντρικής κρατικής χρηματοδότησης.Το πακέτο «ερεθισμού» για την επανεκκίνηση της οικονομίας των ΗΠΑ του κ. Ομπάμα θα στοιχίσει στον κάθε αμερικανό φορολογούμενο κάπου 7.798 Δολ. Και μέχρι τώρα ελάχιστοι εμφανίζονται να έχουν πεισθεί πως θα φέρει αποτελέσματα. Οι καθηγητές John F. Cogan και John B. Taylor του Πανεπιστημίου του Stanford και οι Tobias Cwik και Volker Wieland του Πανεπιστημίου-Goethe της Φρανκφούρτης υποστηρίζουν πως τα μοντέλα υπολογισμού των οικονομολόγων του Λευκού Οίκου είναι αρχαικά. Και πως οι βαριές επιβαρύνσεις της αμερικανικής οικονομίας το πολύ να δημιουργήσουν μισό εκατομμύριο θέσεις εργασίας αντί για τα 3 εκατ. των προβλέψεων του αμερικανού προέδρου.Ο καθηγητής Edward L. Glaeser του Harvard συνέκρινε τις αλλαγές στα επίπεδα απασχόλησης κάθε διαφορετικής αμερικανικής πολιτείας σε σχέση με τα χρήματα που διατέθηκαν εκεί από το πακέτο ενίσχυσης της οικονομίας. Με εξαίρεση τις (με ελάχιστο πληθυσμό) Πολιτείες Αλάσκα, και Βόρεια και Νότια Ντακότα, η επίδραση υπήρξε ανύπαρκτη. Είναι φανερό, καταλήγουν οι επιστήμονες, πως είναι αδύνατον να διακρίνουμε την οποιαδήποτε σχέση ανάμεσα σε δημοσιονομικές πολιτικές και στην αύξηση της απασχόλησης.Συνακόλουθα, σε παγκόσμιο επίπεδο, σοβαροί (με έμφαση στο «σοβαροί») πολιτικοί, επιχειρηματίες και ακαδημαικοί δάσκαλοι συμπεραίνουν πως σε περιόδους κρίσης οι όποιες δαπάνες που μεγαλώνουν τα ελλείμματα διογκώνουν τα αδιέξοδα αντί να τα αντιμετωπίζουν. Κυρίως διότι μεγαλώνουν την ανασφάλεια των πολιτών, που διαπιστώνουν ένα πολιτικό σύστημα με χαμένο τον κεντρικό έλεγχο. Ενώ οι μικροεπιχειρηματίες αποφεύγουν τις όποιες πρωτοβουλίες και την πρόσληψη εργαζομένων φοβούμενοι τις εξελίξεις κι αβέβαιοι για το αύριο – κυρίω ς στον τομέα της αύξησης της φορολογίας. Σε όλο τον κόσμο το ζήτημα είναι η αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας. Κάτι που για να γίνει, προυποθέτει λιγότερο κι όχι περισσότερο κράτος. Το δημόσιο δεν σπρώχνει απλά την οικονομία στην καταστροφή με τα ελλείμματα που έχει συσσωρεύσει. Εμποδίζει επίσης την ανάκαμψη, με τα διοικητικά προσκόμματα που προωθεί και τους παράλογους φόρους που επιβάλλει. Τιμωρώντας αυτούς που παράγουν πλούτο σε όφελος αυτών που παρασιτικά ζούν μέσα η από το κράτος. Και οι οποίοι, αρκετά περίεργα, φωνάζουν περισσότερο και διαμαρτύρονται εντονότερα.Ο καθηγητής Alberto Alesina του Harvard, μελετώντας την ιστορία της μείωσης του κρατικού χρέους σε ολόκληρο τον κόσμο, διαπίστωσε πως «οι περικοπές δημοσίων δαπανών συνδέθηκαν με συνακόλουθες περιόδους ανάπτυξης κι όχι με στασιμότητα». Οι ηγέτες που τόλμησαν τις περικοπές δαπανών συχνότατα ξανακέρδισαν τις εκλογές. Κάτι που δεν έγινε (δηλ. αποφυγή ύφεσης και πολιτική επιτυχία) όταν η δημοσιονομική πολιτική στηρίχθηκε στους αυξημένους φόρους και στις παρεμβάσεις στην ιδιοκτησία και τον ιδιωτικό τομέα.Σε άλλη μελέτη, οι Ιταλοί οικονομολόγοι Francesco Giavazzi και Marco Pagano, αναφορικά με την Ιρλανδία και την Δανία της δεκαετίας του 1980, καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα. Κι εκεί «περικοπές δημοσίων οδήγησαν σε υψηλή ανάπτυξη».Σε αντίθεση λοιπόν με την διεθνή εμπειρία και τα ακαδημαικά πορίσματα, στην Ελλάδα το χρέος επιχειρείται να αντιμετωπισθεί με φόρους κι’ ελάχιστες περικοπές δαπανών. Κάποιοι προφανώς συμβουλεύουν λαθεμένα τον Πρωθυπουργό…

Αντίστροφη μέτρηση για νέα διάσωση τραπεζών

Μέσα στον Ιούλιο δημοσιεύονται αποτελέσματα των νέων stress test για όλες τις ελληνικές τράπεζες – Ενεργοποιείται το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, νέα συμφωνία για «πακέτο» στις αδύναμες τράπεζες προαναγγέλλει ο Χ. Αλμούνια – Προληπτικό «σφίξιμο» των κανόνων ελέγχου εξαγορών τραπεζών από την ΤτΕ, ενόψει αναγκαστικών «γάμων» Στο τραπεζικό σύστημα της χώρας περνά πλέον ο διεθνής «προβολέας» δημοσιότητας για την ελληνική οικονομία, καθώς όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση περνά προς το παρόν με επιτυχία τα τεστ των ελεγκτών της «τρόικας» και είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση της χώρας με τη δεύτερη δόση του διεθνούς δανείου των 110 δις. ευρώ. Υπουργείο Οικονομικών και Τράπεζα της Ελλάδος, σε συνεργασία με την Ε.Ε., το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, προετοιμάζουν την επόμενη φάση του σχεδίου σταθεροποίησης του πιστωτικού συστήματος, που δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε κρατικοποιήσεις τραπεζών, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, αλλά και σε αναγκαστικούς «γάμους», για να διασωθούν αδύναμες τράπεζες.Ο αρμόδιος επίτροπος Ανταγωνισμού, Χοακίμ Αλμούνια, προανήγγειλε χθες και επίσημα την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης για μια νέα συμφωνία της Αθήνας με την Κομισιόν, μετά την αντίστοιχη για το «πακέτο» των 28 δις. ευρώ:
n Η αύξηση του κόστους δανεισμού μεταξύ των τραπεζών θα μπορούσε να οδηγήσει ορισμένες κυβερνήσεις σε νέα παρέμβαση διάσωσης τραπεζών οι οποίες μέχρι σήμερα δεν είχαν προσφύγει σε κρατική βοήθεια, δήλωσε στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, εκτιμώντας ότι ορισμένες τράπεζες, κυρίως μερικές ισπανικές και ελληνικές, είναι πιθανόν να ζητήσουν βοήθεια.
n Από την κλιμάκωση της κρίσης το Σεπτέμβριο του 2008, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει εγκρίνει τουλάχιστον 4,13 τρισ. ευρώ σε σχέδια κεφαλαιακής ενίσχυσης τραπεζών. «Ενδεχομένως να έχουμε και λίγη δουλειά παραπάνω», δηλώνει τώρα ο Αλμούνια, σημειώνοντας ότι η Ελλάδα είναι πιθανόν να θέσει σε εφαρμογή ένα νέο κρατικό σχέδιο για τις τράπεζες, δεδομένου ότι το μνημόνιο συνεργασίας με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ είχε εκπονηθεί εν μέρει με την πρόθεση αυτή και προβλέπει νέες κεφαλαιακές ενισχύσεις μέχρι του ποσού των 10 δις. ευρώ από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. «Δεν μπορώ να προβλέψω τίποτα. Αλλά υποψιάζομαι ότι η Ελλάδα θα προχωρήσει σε ένα νέο κρατικό σχέδιο διάσωσης σε συνεργασία με τις Βρυξέλλες», τονίζει ο επίτροπος Ανταγωνισμού.

«Στριπτίζ» για τις τράπεζες

Η διαδικασία διάσωσης τραπεζών συνδέεται στενά με το… «στριπτίζ» για τα οικονομικά στοιχεία όλων των ευρωπαϊκών τραπεζών, το οποίο αποφασίσθηκε την Πέμπτη από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, καθώς οι ηγέτες των «27» αποφάσισαν να κάνουν τα πάντα για να διευκολύνουν την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών στο τραπεζικό σύστημα και στο ευρώ.Η «ακτινογραφία» φερεγγυότητας όλων των τραπεζών στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα δοθεί στη δημοσιότητα μέσα στον επόμενο μήνα, με μια απόφαση των Ευρωπαίων ηγετών. «Θα διενεργήσουμε ελέγχους προσομοίωσης ακραίων συνθηκών (stress tests) τράπεζα προς τράπεζα και θα ανακοινώσουμε τα αποτελέσματα», δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί στους δημοσιογράφους, μετά τη λήξη των συζητήσεων στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ουσιαστικά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν να ακολουθήσουν με καθυστέρηση ενός έτους το δρόμο της αμερικανικής διοίκησης Ομπάμα, που από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε καθήκοντα προχώρησε σε stress test και έδωσε τα αποτελέσματα στη δημοσιότητα.Στο τέλος της διαδικασίας, πάντως, αν όλα εξελιχθούν καλά, θα έρθει αναπόφευκτα η ώρα της αλήθειας για αρκετές αδύναμες τράπεζες. Και οι εθνικές κυβερνήσεις, αλλά ενδεχομένως και ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης, θα χρειασθεί να δείξουν άμεσα την αποφασιστικότητά τους να ενισχύσουν με νέα κεφάλαια τις προβληματικές τράπεζες, ή να επιβάλλουν συγχωνεύσεις, για να δημιουργηθούν ισχυρότερα ιδρύματα. Οι αγορές θα παρακολουθούν στενά και αυτή τη διαδικασία, για να διαπιστώσουν αν και σε ποιο βαθμό οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαθέτουν επαρκή κεφάλαια για να κρατήσουν στα πόδια του το τραπεζικό σύστημα.Για τις ελληνικές τράπεζες, η διαδικασία των stress test προβάλλει εξαιρετικά απειλητική, καθώς αυτή τη φορά οι έλεγχοι θα διενεργηθούν με βάση πολύ πιο «μαύρα» σενάρια, από αυτά που είχε χρησιμοποιήσει η Τράπεζα της Ελλάδος στους περυσινούς αντίστοιχους ελέγχους. Όποιες τράπεζες βρεθούν στην «κόκκινη γραμμή» θα πρέπει να λάβουν άμεσα κεφαλαιακές ενισχύσεις από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, εκδίδοντας προνομιούχες μετοχές σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές. Ουσιαστικά, αυτές οι τράπεζες θα περάσουν προσωρινά στον έλεγχο του Ταμείου, χωρίς να είναι βέβαιο πότε θα επανέλθουν στον ιδιωτικό τομέα.Επιπλέον, η διαδικασία θα πρέπει να εξελιχθεί με τρόπο που θα αποφευχθεί μια νέα δοκιμασία της υπομονής και της ψυχραιμίας των Ελλήνων καταθετών: κάθε επαναφορά των συνθηκών πανικού, που επικράτησε αρκετές φορές τους τελευταίους μήνες της αβεβαιότητας, μπορεί από μόνη της να αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνη για τις ελληνικές τράπεζες, προειδοποιούν τραπεζικά στελέχη.

Τράπεζες σε… θερμοκοιτίδα

Σε απλά υποκαταστήματα της ΕΚΤ μετατρέπει η κρίση τις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες, ιδιαίτερα μετά την τελευταία «βροχή» υποβαθμίσεων από την Moody’s, αναζητούν εναγωνίως αποδεκτά καλύμματα για να συνεχίσουν να αντλούν τους «ποταμούς» ρευστότητας από την Φραγκφούρτη, που είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίοι για τη συνέχιση της λειτουργίας τους.Τα στοιχεία της ΕΚΤ και της Τράπεζας της Ελλάδος είναι αποκαλυπτικά της σημερινής τραγικής κατάστασης του άλλοτε κραταιού τραπεζικού συστήματος της χώρας, που βασίζει πλέον αποκλειστικά τη λειτουργία του στη «γενναιοδωρία» της Ευρωτράπεζας, που με τη σειρά της είναι υποχρεωμένη να στηρίζει πέρα από κάθε αποδεκτό, μέχρι πρόσφατα, όριο το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, για να αποτρέψει ένα επικίνδυνο τραπεζικό και δημοσιονομικό ντόμινο στην Ευρωζώνη:
n Τον Μάιο, οι ελληνικές τράπεζες είχαν αισίως συγκεντρώσει χρηματοδοτήσεις 90 δις. ευρώ (37,5% του ελληνικού ΑΕΠ!) από την ΕΚΤ. Για να γίνει αντιληπτή η έκταση αυτής της πρωτοφανούς στην ιστορία της Ευρωζώνης «μετάγγισης» ρευστότητας σε ένα εθνικό τραπεζικό σύστημα, αρκεί να αναφερθεί, ότι τον ίδιο μήνα οι ισπανικές τράπεζες, που επίσης βρίσκονται σε δεινή θέση και δραστηριοποιούνται σε μια οικονομία τετραπλάσια της ελληνικής, είχαν αντλήσει «μόνο» 86 δις. ευρώ.
n Η απαξίωση των στοιχείων ενεργητικού των ελληνικών τραπεζών που είναι αποδεκτά για αναχρηματοδότηση από την ΕΚΤ ξεπέρασε κάθε προηγούμενο: χρειάσθηκαν τίτλοι ονομαστικής αξίας 123 δις. ευρώ να δεσμευθούν στην ΕΚΤ, για να αντλήσουν οι ελληνικές τράπεζες τα 90 δις. ευρώ (αυτό αντιπροσωπεύει ένα «κούρεμα» της τάξεως του 27% στους τίτλους που δεσμεύθηκαν). Δηλαδή, οι τράπεζες έχουν ενεχυριάσει στην ΕΚΤ τίτλους, που η ονομαστική τους αξία φθάνει το μισό ΑΕΠ της χώρας!Η «βροχή» υποβαθμίσεων από την Moody’s, που φαίνεται ότι εντάσσεται στο ευρύτερο κερδοσκοπικό σχέδιο κατά της Ευρωζώνης, προκαλεί ήδη μια νέα, ιδιαίτερα σοβαρή «αιμορραγία» ρευστότητας στις τράπεζες, η οποία μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο με νέες «γενναιόδωρες» παρεμβάσεις της ΕΚΤ, για τις οποίες όμως θα χρειασθούν πρόσθετα καλύμματα πολλών δισεκατομμυρίων από τις τράπεζες, τα οποία είναι πλέον απορίας άξιον πώς θα εξευρεθούν –σύμφωνα με πληροφορίες, το Δημόσιο ετοιμάζεται να προσφέρει νέες εγγυήσεις για την έκδοση τραπεζικών ομολόγων, τα οποία θα «στηθούν» αμέσως στο «παράθυρο» χρηματοδότησης της ΕΚΤ.Η υποβάθμιση των κρατικών ομολόγων, σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχου της ΕΚΤ, οδηγεί αμέσως σε ένα «κούρεμα» της τάξεως του 5% στην ονομαστική αξία των ομολόγων που έχουν δεσμεύσει οι τράπεζες στην ΕΚΤ. Αυτό, όμως, φαίνεται ότι είναι, παραδόξως, το μικρότερο πρόβλημα των ελληνικών τραπεζών στην παρούσα φάση, αφού το πραγματικό… αιματοκύλισμα αποτιμήσεων γίνεται στους τίτλους ιδιωτικού τομέα που έχουν δεσμευθεί στην ΕΚΤ ως καλύμματα χρηματοδότησης. Η αξία αυτών των τίτλων ξεπερνά τα 80 δις. ευρώ και είναι υπερδιπλάσια της αξίας των κρατικών ομολόγων που έχουν δεσμευθεί στην ΕΚΤ.

Αξιολογούνται αυστηρά οι αγοραστές

Ενόψει του νέου κύματος συγχωνεύσεων στις τράπεζες, θα ελέγχονται με νέους, αυστηρότερους κανόνες οι πάσης φύσεως τραπεζικοί «γάμοι» από την Τράπεζα της Ελλάδος, σύμφωνα με προσχέδιο νόμου που δόθηκε ήδη σε δημόσια διαβούλευση από τα συναρμόδια υπουργεία Οικονομικών και Οικονομίας.Η ρύθμιση θα καθιερωθεί σε μια κρίσιμη περίοδο για το τραπεζικό σύστημα, όπου αφενός προβλέπεται ότι η κρίση θα οδηγήσει σε συγχωνεύσεις και εξαγορές ανάγκης και αφετέρου αναμένεται ότι οι ιδιαίτερες συνθήκες που διαμορφώνονται στην αγορά θα «ανοίξουν την όρεξη» σε πάσης προέλευσης επίδοξους αγοραστές τραπεζών, ενδεχομένως ακόμη και σε διαχειριστές χρήματος από ύποπτες πηγές.Η Τράπεζα της Ελλάδος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 11 του προσχεδίου, θα έχει πλέον την υποχρέωση να αξιολογεί όλες τις κοινοποιήσεις απόκτησης συμμετοχής σε τράπεζες πάνω από το 5% ή πάνω από τα όρια του 10%, 20%, του 1/3 ή του 50% του μετοχικού κεφαλαίου και να αποφαίνεται για την καταλληλότητα του αγοραστή με βάση το σύνολο των ακόλουθων κριτηρίων:
1.Τη φήμη του υποψήφιου αγοραστή,
2.Τη φήμη και την εμπειρία οποιουδήποτε προσώπου θα διευθύνει τις δραστηριότητες της τράπεζας μετά την απόκτηση της προτεινόμενης συμμετοχής,
3.Τη χρηματοοικονομική ευρωστία του αγοραστή,
4.Την ικανότητα του πιστωτικού ιδρύματος που εξαγοράζεται να συνεχίσει να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας,
5.Το βαθμό κατά τον οποίο υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες, ότι επιχειρείται να διαπραχθεί, έχει διαπραχθεί ή επιχειρήθηκε να διαπραχθεί νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες ή χρηματοδότηση της τρομοκρατίας, αλλά και αν η προτεινόμενη απόκτηση συμμετοχής είναι δυνατόν να αυξήσει αυτό τον κίνδυνο.Αξίζει να σημειωθεί, ότι με το νέο θεσμικό πλαίσιο σφίγγει ο κλοιός του ελέγχου και για τις «πονηρές» περιπτώσεις επιθετικών εξαγορών, όπου πολλά φυσικά ή νομικά πρόσωπα κινούνται ανεξάρτητα για την απόκτηση σημαντικής συμμετοχής σε μια τράπεζα. Σε αυτή τν περίπτωση, αν οι υποψήφιοι αγοραστές κινούνται συντονισμένα, έστω και αν δεν συνδέονται μεταξύ τους, υποχρεώνονται να γνωστοποιούν στην ΤτΕ τα ποσοστά μετοχών που συγκεντρώνουν σαν να επρόκειτο για ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο.

ΕΠΕΙΔΗ ΤΗΝ "ΠΑΤΗΣΑΝ" ΜΕ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ Κ.ΛΠ. ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΦΕΡΑΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΚΡΑΤΕΙΣΤΕ ΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΠΩΣ ΘΑ ΞΕΠΟΥΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ..........

Ειδικά προνόμια που καθιστούν απαγορευτική κάθε σκέψη της ελληνικής κυβέρνησης για στάση πληρωμών και επιβολή νέων όρων εξυπηρέτησης του χρέους παρέχει στην «τρόικα» η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε με το Ελληνικό Δημόσιο: η αλληλεγγύη του ΔΝΤ και των κρατών της Ευρωζώνης στην Ελλάδα, με τη χορήγηση του δανείου των 110 δις. ευρώ, εκδηλώνεται υπό τον όρο, ότι θα έχουν το δικαίωμα κατάσχεσης δημόσιας περιουσίας σε κάθε περίπτωση αθέτησης πληρωμών από την Ελλάδα. Ουσιαστικά, το Δημόσιο παίρνει ένα δάνειο, το οποίο θα δεσμεύει το ελληνικό κράτος όπως περίπου δεσμεύεται ένας ιδιώτης, όταν λαμβάνει δάνειο από μια τράπεζα: αν δεν εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του, η τράπεζα έχει το δικαίωμα να ζητήσει την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων, για να εξοφληθεί το χρέος. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση του διεθνούς δανείου των 110 δις. ευρώ, αλλά με έναν ακόμη χειρότερο όρο: η διαδικασία κατασχέσεων δημόσιας περιουσίας μπορεί να ενεργοποιηθεί ακόμη και αν η Ελλάδα φανεί ασυνεπής στις πληρωμές της σε ιδιώτες πιστωτές και όχι προς τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και ΔΝΤ.Με τον τρόπο αυτό, το διεθνές σύστημα «έδεσε» την Ελλάδα, ώστε να μην έχει τη δυνατότητα να ακολουθήσει το δρόμο της Ρωσίας ή της Αργεντινής, λέγοντας πολύ απλά «δεν πληρώνω» και επιδιώκοντας να εκβιάσει μια ευνοϊκότερη συμφωνία εξυπηρέτησης του χρέους. Μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης με την «τρόικα», κάθε τέτοια προσπάθεια θα οδηγεί σε διαδικασίες κατάσχεσης κρατικών ακινήτων, μετοχών, ή άλλων περιουσιακών στοιχείων και δικαιωμάτων.Ο όρος που «δαγκώνει» κρύβεται στο άρθρο 14, με τον τίτλο «Εφαρμοστέο δίκαιο και δικαιοδοσία». Εκεί ορίζεται, ότι: 1. Η παρούσα Σύμβαση καθώς και κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση που τυχόν προκύψει από την παρούσα ή σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο.
2. Οι συμβαλλόμενοι αναλαμβάνουν την υποχρέωση να υποβάλουν οποιαδήποτε διένεξη προκύψει σχετικά με τη νομιμότητα, την ισχύ, την ερμηνεία ή την εκτέλεση της παρούσας Σύμβασης στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
3. Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πλήρως δεσμευτικές και εκτελεστές από τα συμβαλλόμενα μέρη.
4. Οι Δανειστές μπορεί να εκτελέσουν ή να επιδιώξουν να εκτελέσουν οποιαδήποτε απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ορίζεται στην παρούσα ή άλλα δικαιώματα κατά του Δανειολήπτη στα δικαστήρια της χώρας του Δανειολήπτη.
5. Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος.Ουσιαστικά, δηλαδή, αν το Δημόσιο αθετήσει υποχρεώσεις του έναντι των πιστωτών, αυτοί θα μπορούν να εκδώσουν, με βάση το αγγλικό δίκαιο, μια διεθνή «διαταγή πληρωμής», προσφεύγοντας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Στη συνέχεια, με την απόφαση αυτή θα μπορούν να επιβάλλουν στα ελληνικά δικαστήρια την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, από δημόσια ακίνητη περιουσία, μέχρι μετοχές σε εταιρείες ή άλλα δικαιώματα! Το Δημόσιο, με τη σύμβαση δανειοδότησης έχει αμετάκλητα παραιτηθεί όλων των δικαιωμάτων του να εμποδίσει αυτές τις διαδικασίες, με τις οποίες η χώρα θα «βγει στο σφυρί» για την ικανοποίηση των πιστωτών της…

ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΟ ΤΡΕΙΛΕΡ 19ου rally sprint ΑΟΛΑΠ 2010stx.mp4

ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΟ ΤΡΕΙΛΕΡ 30ου RALLY ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ 2010.mp4

Η ΕΧΘΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ! Του κ. Β. Βιλιάρδου οικονομολόγου, πτυχιούχου της ΑΣΟΕΕ Αθηνών

18.06.10

Η ΕΧΘΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ! ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΙΚΟΙ ΦΟΡΟΙ!

Η αίσθηση ότι επικρατεί το Δίκαιο, η εξάλειψη της συγκριτικής φτώχειας, η καταπολέμηση της αλαζονείας και η ισότιμη αντιμετώπιση όλων, απέναντι στους κοινούς κανόνες συμβίωσης, είναι οι βασικότερες προϋποθέσεις δημιουργίας «κοινωνικών» συνειδήσεων .Κατηγορούμαστε από πληθώρα μέσων μαζικής ενημέρωσης του εξωτερικού, από τις κυβερνήσεις μας αλλά και από τους ίδιους τους εαυτούς μας σε σταθερή, σχεδόν μονότονη βάση, ότι «φοροδιαφεύγουμε συστηματικά» - κυρίως από «στρεβλή» ευχαρίστηση, θύματα και θύτες μαζί.......ενός ιδιόμορφου «αθλητικού ιδεώδους» της φυλής μας, στο οποίο διακρινόμαστε παγκοσμίως, για τις εξαιρετικές επιδόσεις μας. Με περιορισμένες ίσως εξαιρέσεις, ενδεχομένως χωρίς καμία αμφιβολία, οι κατηγορίες αυτές δεν είναι «άνευ αντικειμένου» - είναι σωστές δηλαδή, κρίνοντας από πολλές διαφορετικές διαπιστώσεις. Πρόκειται όμως για μία «εγγενή ασθένεια» του λαού μας, η οποία δεν μπορεί να αιτιολογηθεί λογικά, ή ίσως οφείλεται σε άλλες, όχι και τόσο «ανεξήγητες» αιτίες; Μήπως είναι ένα «μέσον προστασίας», αναμφίβολα «μη συμβατικό», απέναντι σε δεδομένες, ανεξέλεγκτες συνθήκες, οι οποίες ουσιαστικά «αναγκάζουν», οδηγούν καλύτερα στην «παρανομία», χωρίς απαραίτητα να αντλούν ευχαρίστηση οι «παραβάτες» από τις «στρεβλές» συμπεριφορές τους; Μήπως οφείλεται σε μία γενικώς επικρατούσα «κριτική στάση» των Πολιτών απέναντι στο κράτος τους και στη δημόσια διοίκηση τους - πολλές φορές ακόμη και μηδενιστικά «απορριπτική», η οποία όμως δεν είναι «εξτρεμιστικά» παράλογη, όπως συνήθως παρουσιάζεται; Δεν είναι αλήθεια ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού μας (πολλών άλλων χωρών πλέον αφού, για παράδειγμα, στη Γερμανία 100.000 άτομα προσάγονται κάθε χρόνο στα Δικαστήρια, λόγω ιδιωτικής χρεοκοπίας - μέσο καθαρό ετήσιο εισόδημα ελευθέρων επαγγελματιών, με βάση τις φορολογικές τους δηλώσεις, 14.580 €, έναντι περίπου 12.000 € των Ελλήνων), υποχρεωμένο να επιβιώνει, χρόνια τώρα, στηριζόμενο στις δικές του αποκλειστικά δυνάμεις, χωρίς την παραμικρή «προστασία» από το κράτος του; Δεν φορολογείται έμμεσα ο Πολίτης, με χίλιους δυο τρόπους, όπως (α) Από τα φροντιστήρια που πρέπει να στέλνει τα παιδιά του - επειδή το κράτος συνεχίζει να επιμένει στην εισαγωγή στα Πανεπιστήμια μέσω εξετάσεων (με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να οδηγούνται χιλιάδες παιδιά Ελλήνων σε χώρες του εξωτερικού, οι οποίες «εξαργυρώνουν» αδρά τις «συστημικές» αδυναμίες και τις «πολιτικές αγκυλώσεις» μας), ενώ κάποιοι καθηγητές των δημοσίων σχολείων δεν διδάσκουν σωστά, για να κάνουν ιδιωτικά «κατ' οίκον» μαθήματα; (β) Από κάποιους γιατρούς που πρέπει να πληρώνει, επειδή ουσιαστικά εξασκούν το επάγγελμα τους στα ιδιωτικά τους ιατρεία - ενώ μέσα από τον «επίσημο» χώρο εργασίας τους (νοσοκομεία, ΙΚΑ κλπ), προσελκύουν απλά και μόνο πελάτες; (γ) Από πολλούς άλλους οι οποίοι, «προστατευμένοι» από μία «συντεχνιακή νομοθεσία» στα μέτρα τους, τον «απομυζούν» σε σταθερή βάση; Δεν είναι «φόροι» τα υπερβολικά ποσά που πληρώνονται στους Δήμους, μεταξύ άλλων για την αποκομιδή των σκουπιδιών, όταν υπολογίζονται με το τετραγωνικό του ακινήτου και όχι με το μέγεθος του «κάδου», όπως παντού στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου, ακόμη και όταν δεν είναι νοικιασμένο, όταν δεν έχει δηλαδή σκουπίδια, να πληρώνει το ίδιο ποσόν, σαν να είχε; Δεν είναι «φόροι» οι συνεχώς αυξανόμενες τιμές πλήθους «αγαθών» και «υπηρεσιών», ακόμη και προϊόντων βασικής διατροφής, επειδή ο ανταγωνισμός δεν λειτουργεί σχεδόν σε κανέναν επιχειρηματικό κλάδο; Μειώνονται ποτέ οι τιμές «χρέωσης», οι οποίες κάποια στιγμή αυξήθηκαν, έστω αιτιολογημένα; (για παράδειγμα, το ηλεκτρικό ρεύμα λόγω πετρελαίου, το οποίο όμως παρέμεινε ακριβό, παρά την πτώση που ακολούθησε;). Δεν συνιστούν και αυτές οι τιμές με τη σειρά τους «φόρους», αφού μειώνουν (άδικα) το εισόδημα μας; Εάν όλοι αυτοί οι «φόροι», όπως και πολλοί άλλοι (θα μπορούσαμε να αναφέρουμε χιλιάδες ακόμη, όπως τα νέα τέλη κυκλοφορίας, με το απίστευτο «περιβαλλοντικό» τέλος - που ευχόμαστε όμως να διατεθεί για το περιβάλλον), δεν καταλήγουν στα ταμεία του κράτους (κάποιοι καταλήγουν βέβαια, αλλά κακοδιαχειρίζονται - εάν δεν «μεταναστεύουν» στα ταμεία της διαφθοράς), σημαίνει μήπως ότι δεν μας επιβαρύνουν το ίδιο, χωρίς μάλιστα την παραμικρή «ανταποδοτικότητα»; Εάν τα προσθέσουμε όλα αυτά στο 21% περίπου του ΑΕΠ που πληρώνουμε για φόρους (ίδιο σχεδόν με τη Γερμανία, υψηλότερο από την Ιαπωνία), δεν θα «υπερσκελίσουμε» τις ρεαλιστικές «φοροδοτικές» ικανότητες του πληθυσμού μας; Πόσο μάλλον του έντιμου φορολογικά, εν μέσω παγκόσμιας, ευρωπαϊκής αλλά και αμιγώς Ελληνικής ύφεσης και κρίσης; Περαιτέρω, εάν ο μέσος Πολίτης δεν έχει τη δυνατότητα της «φοροαποφυγής» των πολυεθνικών (που «επιβάλλεται» ουσιαστικά από αυτές στα κράτη, με τη βοήθεια των πανίσχυρων «λόμπυ» τους), πρέπει να αντιμετωπίζει με απάθεια και με κατανόηση τις νομότυπες «υπεξαιρέσεις» τους; Εάν η «φορολογική βάση», το φορολογητέο δηλαδή εισόδημα που έχει στη διάθεση της η Πολιτεία, μειώνεται αντιστρόφως ανάλογα με τον αριθμό και το μέγεθος των πολυεθνικών, πρέπει ο Πολίτης να λειτουργεί «εξισορροπητικά», πληρώνοντας ο ίδιος τους φόρους που εκλείπουν; που έχουν «αφαιρέσει» δηλαδή οι πολυεθνικές από τα ταμεία του κράτους; Δεν πρέπει να υπάρξει κάποτε «συναινετικός» διάλογος των κοινωνικών εταίρων, με τη στενή συνεργασία των κομμάτων, ο οποίος θα επιλύσει πραγματικά τα χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας μας, πριν ακόμη «αναζητηθεί» η «συνέπεια» και η «φορολογική συνείδηση»; Δεν πρέπει κάποτε να σταματήσει να «βάλλει» ο ένας εναντίον του άλλου - Πολίτες και Κράτος - σαν να πρόκειται για δύο διαφορετικές, εχθρικά αντιμαχόμενες «φατρίες»; Αν και, κατά την άποψη μας, είναι πλέον πολύ αργά για τέτοιου είδους ερωτήματα, δεν πρέπει να πάψουμε να «εναποθέτουμε» όλες τις προσδοκίες μας στο κράτος, σταματώντας να είμαστε οι ίδιοι τα αναπόσπαστα μέρη εκείνου του «συστήματος εξουσίας» που κατηγορούμε, περιμένοντας ταυτόχρονα την εκπλήρωση των ονείρων μας από το ίδιο; Όμως, εάν οι φόροι που πληρώνουμε δεν μπορούν να αυξηθούν, παρά το ότι η οικονομική μας κατάσταση (υπερχρέωση, τεράστια ελλείμματα κλπ) το επιβάλλει, πως είναι δυνατόν να επιλυθούν τα προβλήματα μας; Τέλος, εάν η «άλλη λύση», η υγιής οικονομική ανάπτυξη δηλαδή, η οποία προϋποθέτει έναν «λειτουργικό» παραγωγικό μηχανισμό, δεν μπορεί να επιτευχθεί λόγω της σχεδόν πλήρους καταστροφής του, πως είναι δυνατόν να ξεφύγουμε από την υφιστάμενη «παγίδα ρευστότητας» και να αποφύγουμε τη χρεοκοπία;

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ

Προσπαθώντας να καταλάβουμε, ανεξάρτητα από τα άλυτα προβλήματα που διαπιστώνουμε, γιατί η χώρα μας παρέμεινε, παρά το φυσικό πλούτο και τις μεγάλες δυνατότητες της, συγκριτικά στάσιμη και φτωχή, εντελώς ανίσχυρη και μάλλον «παραμελημένη», συνειδητοποιήσαμε ότι, το σημαντικότερο εμπόδιο στην πρόοδο της ήταν (και είναι), μία παράδοξη εχθρότητα των Ελλήνων απέναντι στο κράτος τους - κατ' επέκταση, απέναντι στον εαυτό τους, αφού το κράτος είμαστε όλοι εμείς. Η αιτία αυτής της εχθρότητας, η «πηγή» ουσιαστικά όλων των προβλημάτων και των δυσλειτουργιών της Ελλάδας, η οποία «καταδικάζει» τους Πολίτες της να αντιστέκονται σε κάθε είδους πρωτοβουλία, με στόχο την καλυτέρευση της χώρας τους (διαρθρωτικά μέτρα κλπ), έχουμε την άποψη ότι δεν είναι άλλη από μία απίστευτη «αλαζονεία της εξουσίας», η οποία δηλητηριάζει κυριολεκτικά ολόκληρο τον «κοινωνικό βίο». Αναφερόμενοι στην έννοια της «εξουσίας», δεν περιοριζόμαστε μόνο στη θεσμική της «έκφραση», στους πολιτικούς δηλαδή, αλλά σε όλες τις υπόλοιπες «μορφές» της: επιχειρηματίες, βιομήχανους, managers, δημοσιογράφους, εκδότες, τραπεζίτες, ανώτερους δημοσίους λειτουργούς, αθλητές, καθηγητές, ηθοποιούς, τηλεοπτικούς «αστέρες», τραγουδιστές και γενικά σε όλα τα, κατά κάποιον τρόπο, «προβεβλημένα» άτομα - ουσιαστικά στα «πρότυπα» της κοινωνίας μας. Όλοι αυτοί, αλλά και πολλοί άλλοι, χαρακτηρίζονται δυστυχώς από μία υπερβολικά μεγάλη αλαζονεία, η οποία «διεγείρει» τις αντιδράσεις του υπολοίπου πληθυσμού, δημιουργώντας συναισθήματα «συγκριτικής φτώχειας» και αδικίας. Το αποτέλεσμα είναι «ο απλός Πολίτης» να τοποθετείται απόλυτα εχθρικά, απέναντι σε όλους και σε όλα, θεωρώντας τους πάσης φύσεως «προβεβλημένους αστέρες», τους διάφορους «αλαζόνες» δηλαδή, σαν τα επί μέρους «συστατικά» του κράτους: σαν το ίδιο το «μισητό» κράτος. Εάν δεν επιλυθεί αυτό το πρόβλημα, εάν δεν καταπολεμηθεί δηλαδή η «αλαζονεία της εξουσίας», η οποία δημιουργεί, αυτόματα, συμπλέγματα κατωτερότητας σε όλον τον υπόλοιπο πληθυσμό, δύσκολα θα αλλάξει κάτι στη χώρα μας - υποθέτουμε ότι δεν θα εφαρμοστεί κανένα διαρθρωτικό μέτρο, ακόμη και αν αντιμετωπίσουμε «κατά πρόσωπο» τη χρεοκοπία ή εάν «διοικηθούμε» από την καλύτερη κυβέρνηση του κόσμου.

Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Ειδικά σε σχέση με τη φορολογία, διαπιστώνουμε ότι ακόμη και κάποια προηγμένα κράτη (Γερμανία, Γαλλία κ.α.), τα οποία είχαν «ενσωματώσει» πολλά χρόνια πριν τη φορολογική στη λοιπή συνείδηση των Πολιτών τους (ο δικός μας χρόνος προσαρμογής πιθανολογούμε ότι «έληξε» περί το έτος 2000), ευρίσκονται ξανά αντιμέτωπα με το ίδιο πρόβλημα. Τα μέσα δε που αυτή τη φορά επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν για την αντιμετώπιση του προβλήματος, είναι εντελώς διαφορετικά: δεν είναι πλέον «εκπαιδευτικά» και ανασταλτικά, αντίστοιχα με του παρελθόντος, αλλά δυστυχώς «καταναγκαστικά» και κατασταλτικά.Αναλύοντας το γεγονός, θεωρούμε ότι η δημιουργία συνείδησης γενικότερα, δεν απαιτεί απλά και μόνο θεωρητικές αναφορές σε θέματα που θα επιθυμούσαμε να αντιμετωπίζονται συνειδησιακά από αυτούς που εκπαιδεύουμε - είτε αυτοί είναι τα παιδιά μας, είτε το σύνολο των Πολιτών μίας κοινωνίας. Αυτό που πραγματικά απαιτείται, είναι η έμπρακτη τήρηση των συγκεκριμένων κανόνων, εν πρώτοις από τους διδάσκοντες και στη συνέχεια από τα κάθε είδους προβεβλημένα πρότυπα του στενού περιβάλλοντος μας και της κοινωνίας γενικότερα. Ειδικά όσον αφορά τη φορολογική συνείδηση και ανεξάρτητα από την εκάστοτε φορολογική νομοθεσία που «επιλέγεται» ή επικρατεί, η βασικότερη προϋπόθεση μίας «εκπαιδευτικής» δημιουργίας της, είναι αναμφίβολα η ορθολογική και απολύτως διάφανη κατανομή των εξ αυτής προερχομένων εσόδων από το Κράτος - η χρηστή διαχείριση δηλαδή. Όταν οι πολίτες εμπιστευθούν το κράτος τους, αναφορικά τουλάχιστον με τη διαχείριση των φόρων που εισπράττει από αυτούς, έχουν ήδη τοποθετηθεί οι βάσεις της φορολογικής συνείδησης. Όταν δηλαδή είναι απολύτως βέβαιοι ότι τα χρήματα τους, αυτά που με τόσο κόπο και θυσίες κερδίζουν μόνοι τους και χωρίς τη βοήθεια του Κράτους, επιστρέφουν ξανά σε αυτούς με τη δημιουργία σχολείων, νοσοκομείων, ορφανοτροφείων, γηροκομείων, δρόμων, αεροδρομίων κλπ, τα οποία διευκολύνουν τη ποιότητα της επαγγελματικής και λοιπής ζωής τους, η δημιουργία φορολογικής συνείδησης είναι σχεδόν δεδομένη. Όταν τώρα υπάρξει φορολογική συνείδηση, η Πολιτεία δεν έχει ανάγκη από το μεγαλύτερο μέρος των αντίστοιχων ελεγκτών της, με αποτέλεσμα να μειώνεται το κόστος λειτουργίας του εξαιρετικά κοστοβόρου και ουσιαστικά «αντιπαραγωγικού» φοροεισπρακτικού μηχανισμού της. Περαιτέρω, κατά την άποψη μας, η ποιότητα της Δημοκρατίας και η Ελευθερία που χαρακτηρίζει κοινωνία, είναι αντιστρόφως ανάλογες των αστυνομικών και λοιπών καταναγκαστικών μέτρων που επιβάλλει η Εξουσία, με στόχο το, κατά την άποψη της, «κοινό όφελος». Όταν επομένως διαπιστώνουμε την αύξηση των μέτρων αναγκαστικής επιβολής των κοινωνικών κανόνων, όπως για παράδειγμα τη δημιουργία ειδικών «κατασταλτικών σωμάτων», μειώνεται (παύει να εξελίσσεται, οπισθοδρομεί) τόσο η Δημοκρατία, όσο και η Ελευθερία. Δυστυχώς, παρατηρείται ότι τέτοιου είδους ενέργειες προέρχονται κυρίως από την, ανεπαρκή φυσικά, πολιτική εξουσία εκείνων των κρατών (ή διακρατικών ενώσεων), τα οποία έχουν χάσει το δρόμο τους, διαχωρίζοντας τη θέση τους από τους Πολίτες τους. Αυτά τα κράτη μεταβιβάζουν τις υπευθυνότητες τους και ενοχοποιούν τους Πολίτες τους για την κακή λειτουργία των συστημάτων τους - κατ' αναλογία με τους γονείς, οι οποίοι ενοχοποιούν τα παιδιά τους και όχι τον εαυτό τους, όταν αυτά «παραστρατούν» καθ' οποιονδήποτε τρόπο. Δεν καταλαβαίνουν ότι οι κοινωνίες τους έχουν απόλυτη συναίσθηση των εκάστοτε πεπραγμένων τους και δυσανασχετούν, βλέποντας την κατασπατάληση των δικών τους πόρων. Προϊόν αυτής της δυσανασχέτησης τους είναι η αντίδραση απέναντι στους πάσης φύσεως κοινούς κανόνες και η αυξανόμενη διαγραφή υφισταμένων συνειδησιακών λειτουργιών, όπως αυτή της φορολογικής συνείδησης.

ΥΓ: Η «μηδενική άμεση φορολόγηση», με την απ' ευθείας ενίσχυση των αδύναμων εισοδηματικών τάξεων από το κράτος θα ήταν, κατά την άποψη μας, ιδιαίτερα «ανταγωνιστική» απέναντι σε άλλα κράτη και «κοινωνικά» πιο σωστή - προϋποθέτει όμως διάφορα προπαρασκευαστικά στάδια (μεταξύ άλλων, αύξηση των έμμεσων φόρων) και φυσικά δεν είναι άμεσα εφαρμόσιμη. Με τη φράση «μηδενική άμεση φορολόγηση», εννοούμε ουσιαστικά την πλήρη κατάργηση όλων εκείνων των φόρων, οι οποίοι δεν διαπιστώνονται αυτόματα και δεν «εκπίπτουν» στην «πηγή», αλλά είναι το αποτέλεσμα πολύπλοκων «ατομικών δηλώσεων» και κοστοβόρων κρατικών ελέγχων. Αυτές οι λειτουργίες συμβάλλουν στην διαφθορά και ενισχύουν την «κοινωνική εγκληματικότητα» (φοροδιαφυγή κλπ), ενώ δημιουργούν «εξ ορισμού» μεγάλες ανισότητες (όπως, για παράδειγμα, τη συνεχώς μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση της εξαρτημένης εργασίας, σε σχέση με την ανεξάρτητη - αντίθετα, τη μεγαλύτερη «ελεγκτική» επιβάρυνση των ελευθέρων επαγγελματιών), οι οποίες θα ήταν ιδανικό να εξαλειφθούν.

Αθήνα, 25. Δεκεμβρίου 2009

Βασίλης Βιλιάρδος

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου